«ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ / αυτή»  με σκοτώνεις καλέ μου; η σκέψη μου λιβάδι  που τρέχεις μέσα του  άντρα μου και από κάτω λάσπη  λέρωσες τα παπούτσια σου; θα σου τα καθαρίσω  μη λησμονάς τη λεπτομέρεια: η λάσπη δεν είναι νεκρή γη  νεκρή γη είναι εκεί που δεν πατάς  καλέ μου  θα σκάψουμε μαζί να ανασύρουμε  μια…

«Σχήμα της απουσίας ΙΧ» Γιάννης Ρίτσος Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της, χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάει σαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο-λίγο το στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη, χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της – ζει και…

Τον ξέρω αυτόν τον τόπο,ξαναπέρασα παιδί με το πουλάρι μου.Έχουν αλλάξει όλακάτω απ΄τον ίδιο ουρανό. Ξαπλώνω στο ψηλό χορτάρι,άνοιξη και βροχή, δεν κλαίω.Ας ξαναπέσουν όλαστην πράσινη βουβή αγκαλιά.Γυρίζω μπρούμυτα κι ακούωτο καπάκι τ’ ουρανού που κλείνει. Σ’ αυτή την κιβωτόείμαι το είδος δίχως ταίρι. Μιχάλης Γκανάς Το έργο εχει τις αναφορές του στο έργο του…

«Βάψε κόκκινες τις λέξεις απόψενα φανεί το βελούδο της παπαρούναςΕκείνης που χύθηκεστις φλέβες της ΆνοιξηςΚαι πότισε τη ψυχή σου με πάθος!» από τα «Άτιτλα Μικρά» της Βάσως Κοσμίδου – Ιορδάνου

[Εγγύτητα] Κωνσταντίνα Παρασκευοπούλου Πλησιάζει ο Αύγουστος υπνοβάτηςεγκάθετη σε κοιτώ από τον ιβίσκοη ταξιανθία σβήνει σιωπηλάΠαραμονεύει ο φύλακας πριν χαθείΝα αγγίξει την κορδέλα που κρέμεταιστο πασουμάκι μυρωδάτο ακόμηΣτην φαντασίωση της νύχτας γογγύζειπαραπονεμένα το ζουμπούλι συλλογίζεται, διαλογίζεται, το σύννεφο, το όνειρο, το πούπουλο, το φτερό πετάει,Σηκώνεται στον άνεμο,πλαγιάζει στο πράσινο λιβάδιμετά ακούγονται ψίθυροιΣτο ανοικτό παράθυροΣυλλαβές σαν πουλιά…

Απλώνεις το χέρικαι αναδύονται ικέτιδεςτης θάλασσαςκαι τα βουνά λικνίζονται.Σε χαιρετούνκαι σου χαρίζουν την ψυχή τους. Λευτέρης Κοτσελίδης

Στο Μετρό (Αθηνά Μυλωνά) «Επόμενη στάση Κεραμεικός»… σαν μια φωνή που αφηγείται τη διαδρομή μου. Ένας προκαθορισμένος δρόμος. Μπορώ βέβαια να διαλέξω ενδιάμεση στάση να κατέβω αλλά μόνο μέχρι όπου μου έχουν χαράξει τις γραμμές. Στο Μοναστηράκι για περίπατο, στο Μέγαρο Μουσικής για ψυχαγωγία, στο Σύνταγμα για ψώνια. Υπάρχουν επιλογές. Έχουν γίνει πριν από εμένα…

[Ο ΔΡΟΜΟΣ] Πόσο ἀφιλόξενος κι ἀπόψε πάλι αὐτός ὁ δρόμος, ὁ δρόμος ὁ ἐρημικός τῆς πρώτης μου κραιπάλης. Ἒτσι καθώς ἐδιάβαινα, μετά ἀπό τόσα χρόνια τή γλύκα τρυφερότατης μοῦ ξύπνησεν ἀγκάλης. Πόσο ἀφιλόξενος κι ἀπόψε πάλι αὐτός ὁ δρόμος, ὁ δρόμος πού μοῦ δίδαξε πρῶτος τό μυστικό. Ἒτσι καθώς ἐδιάβαινα, σκυφτός καί πικραμένος, δεν ξέρω…